بتاب ای مه رقیه دل کباب است

زمرگ ابا خود در پیچ و تاب است

بتاب ای مه که این کنج خرابه

شود کاشانه دخت سه ساله

بتاب ای مه تو بر این کنج ویران

بروی نو گلان شاه خوبان

بتاب ای مه رقیه خون جگر شد

زمرگ باب خود بی بال و پر شد

بتاب ای مه سکینه گشته نالان

زند بر سینه و سر با صد افغان

بتاب ای مه که کلثوم جگر خون

بنالد از جفای فرقه دون

بتاب ای مه بر این گلهای زهرا

بچنگ ظلم و ور قوم اعدا

بتاب ای مه که از جور لعینان

فغان از دل کشم با چشم گریان

باب ای مه که شیدا گشته نالان

به حال کودکان شاه عطشان

رمضانعلی حاج قربانی(شیدا)