چون به ميدان زحرم اكبر رفت

دل زجان شست و سوي دلبر رفت

روح از جسم حرم يكسر رفت

همه گفتند كه پيغمبر رفت

زان طرف مرگ به استغبالش

ين طرف جان حسين دنبالش

گفت اي سرو قد دلجويت

ليله قدر پدر گيسويت

اي رخت ماه و هلال ابرويت

صبر كن سير ببينم رويت

هم كنم خوب تماشاي تو را

هم ببينم قدو بالاي تو را

اي جگر گوشه من اي پسرم

هيچ داني كه چه آري بسرم

مرو اينگونه شتابان ز برم

لختي آهسته من آخر پدرم

من نگويم مرو اي ماه برو

ليك قدري بر من راه برو

پدر ايستاده و مي كرد نظر

جانب مرگ پسر راهسپر

همچنان سوي سما دست پدر

تا بگوش آمدش آواي پسر

رنگ خود باخت ز بانگ پسرش

زانكه دانست چه آمد به سرش