خدا حافظ ای کوثر نور من

مه زیر گل گشته مستور من

خداحافظ ای هستی و هست من

که در کوچه ها رفتی از دست من

تو رفتی و شد بی کسیم فزون

کنون ماندم و بستری پر ز خون

دلم خون تر از سرخی بسترت

ز من خون جگر تر بود دخترت

شبانه کند با تو  راز و نیاز

نشسته به سجاده ات در نماز

نموده به سر چادری پر ز خاک

دلم را کند ناله اش چاک چاک

چو مادر بگیرد به سر خسته ها

چو چادر بگیرد به سر خسته ها

به ناگه ببیند دری سوخته

دلش میشود شمعی افروخته

بیا و زطفلان خود رخ متاب

که قلبم شود در فراغ تو آب

کنم تا دم مرگ خود زمزمه

فدای تو یا فاطمه فاطمه