برای مشاهده شعر حضرت زینب (س)- شب چهارم محرم

روی بیت اول هر شعر کلیک کنید :

اختر برج جلال
آنکه بد گوهر دریای حیا زینب بود
افسانه¬های عشق ز افسون زینب است
ای همسفر با غصه ها و ماتم عشق
بدر فلک عصمت ، سرو چمن زهرا
تا که لبریز شد از عشق تو پیمانه دل
تا مونسم آيد ز ره من بيقرارى مى‏كنم
دارد از روز ازل دیده بینا زینب
زینب آمد شام را شام غریبان کرد و رفت
زینب آن بانوی عظمائی که دست قدرتش
زينب فرشته بود و پر خويش وا نكرد
سر به دریای غمها فرو می کنم
سِرِّ نى در نينوا مى مانْد، اگر زينب نبود
سلام‌ درياسلام‌ دريافشانده‌ گيسوگشوده‌ سيما

شبي كه مطلع مهر از، طلوع زينب بود
شمع جان سوخته بزم وفايی زينب
صبر را معنا و مفهومي به نام زينب است
طبع مى‏خواهد كه وصف زينب كبرى كند
عاقبت، آن دلبر دلخواهم از دستم گرفتي
غرق گل شد کربلا، چون رهگذار زينب است
کیست زینب آنکه عالم واله و حیران اوست
گر چو ماهى به شب تار بر آيى زينب
گفتمش تو کیستی گفتاکه من دخت امیرمؤمنانم
ما گرفتار بلای زینبیم
ماه گردون خجل از نور جمال زینب
من آن فرشته ام كه به دنيا نشسته ام
من زينبم مي خواهم از غم ها بگويم
من غم و مهر حسین با شیر از مادر گرفتم
نمیدانم چه بر سر خامة عنبر فشان دارد